Malusieńki fragmencik 6

Zgodnie z obietnicą dodaje nieduży fragment 6 rozdziału :) Bardzo ciekawy czy trochę mniej- sami ocenicie.

– W którym roku tu się zatrzymał czas?- spytałam Daretha, rozglądając się naokoło ciekawie.

– W tysiąc osiemset pięćdziesiątym piątym. To jest właśnie wspaniałe. Nikt tu się nie śpieszy tak jak w tamtym świecie. Mało kto zna tu takie pojęcie jak czas. Nikt z tych zwykłych mieszkańców nie jest nieśmiertelny, ale każdy traktuje to życie jako przejście do czegoś lepszego. Nikt nie rozpacza, nie liczy czasu- po jego głosie mogłam wyczuć, że się uśmiecha.

– Nie są nieśmiertelni? A kto jest?- zapytałam z lekką ironią, choć wiedziałam, że odpowiedź może mnie zaskoczyć.

– My. Druidzi, magowie, kapłani, ambasadorowie- odparł obojętnie.

– My? I o co chodzi z nimi wszystkimi? To jakaś magiczna elita?- spytałam niecierpliwie, wpatrując się w jego profil, który nie wyrażał kompletnie nic.

– Strasznie dużo pytań zadajesz.

– Wybacz, że nic nie wiem i chce w końcu poznać ten świat- mruknęłam z przekąsem.

– Obiecuję, że wszystkiego dowiesz się niedługo, a prawdziwego druida, a raczej druidke poznasz za chwilę. Seren jest jedną z nich.

– Mam nadzieje, że nie otruje mnie jakimś wywarem- zażartowałam, ale zaraz spoważniałam. Niczego nie mogłam być pewna po tym, co zaserwował mi Dareth.

– Może jest upierdliwa, zawsze musi mieć racje no i zawsze ją ma, ale to sympatyczna kobieta. Albo się polubicie, albo znienawidzicie- uśmiechnął się łobuzersko.

– Bardzo śmieszne. Hej- krzyknęłam.- A jednak potrafisz się uśmiechać! Stawiałam na to, że albo jesteś gburem, albo nie masz wszystkich zębów. Jeszcze mnie zadziw i pokaż, że jesteś rozrywkowy.

– Ja jestem bardzo rozrywkowy- zatrzymał konia, zeskoczył z niego i poruszył brwiami.- Po prostu jeszcze mnie nie znasz- i nagle na te słowa spoważniał. Wiedziałam, że coś się za tym kryje.

I jak myślicie? Co się za tym kryje? ;) Czekam na Wasze propozycje!

Buźka